Yakalanamayacak bazı balıklar vardır.
Diğer balıklardan hızlı veya güçlü olduklarından değil...
Sadece onlarda diğerlerinde olmayan bir nitelik vardır.
Canavar, işte böyle bir balıktı.
Ben doğduğumda, o çoktan bir efsane olmuştu bile.
Yüz dolarlık yemlerden, Alabama'daki tüm balıklardan daha çok yemişti.
Bazıları bu balığın 60 yıl önce bu nehirde boğulan...
bir hırsızın hayaleti olduğunu söyler.
Diğerleri de Cretaceous zamanından kalan bir dinozor olduğu söyler.
Bütün bu yorumlarla ve batıl inançlarla pek ilgilenmedim.
Bütün bildiğim senin yaşında bir çocuk olduğum zamanlardan beri...
o balığı yakalamaya çalıştığım.
Ve senin doğduğun gün...
sonunda onu yakaladığım gündü.
Onu yakalamak için her şeyi denemiştim.
Kurtlar, sahte yemler, fıstık ezmesi, fıstık ezmesi ve peynir.
Ama o gün bir anda farkına vardım...
O balık Henry Walls'un hayaletiydiyse normal yemler işe yaramazdı.
Onun gerçekten istediği bir şeyi kullanmam gerekecekti.
Parmağını mı? -Altın!
Yüzüğümü üretilmiş en güçlü misinaya bağladım...
Sadece bir kaç dakikalığına bile olsa bir köprüyü taşıyabildiği söylenirdi.
Ve sonra nehirden yukarıya doğru ilerlemeye başladım.
Yüzük daha suya değmeden canavar sıçrayıp onu kaptı...
Ve aynı hızla misinadan kurtuldu.
Düştüğüm durumu anlayabilirsin.
Nikah yüzüğüm, yakında çocuğumun annesi olacak...
karıma duyduğum sadakatin sembolü... -Sustursana onu.
yakalanamaz bir balığın midesinde kaybolmuştu.
Peki ne yaptın? -O balığı takip ettim.
Nehirden yukarı ve aşağı...
Bu balık, Canavar...
biz onu erkek sanıyorduk...
ama aslında dişiydi.
Hamileydi ve her an yumurtlayabilirdi, zor bir durumda kalmıştım.
Balığın karnını yarıp nikah yüzüğümü geri alabilirdim...
Ama böyle yaparsam Ashton Nehri'nde yaşayan...
en zeki Kedi balığını öldürmüş olurdum.
Oğlumu böyle bir balık yakalama şansından mahrum etmek ister miydim?
Bu dişi balık ve ben...
Kaderlerimiz birleşmişti. Aynı denklemin parçalarıydık...
Şimdi sorabilirsiniz...
Sevgilim bu hala senin gecen. -Madem ki bir hırsızın hayaleti değildi...
Neden altına hızla hücum etti?
Hem de başka hiçbir şey ilgisini çekmezken...
O gün öğrendiğim ders buydu.
Oğlumun doğduğu gün...
Bazen yakalanamayacak bir kadını...
yakalamanın tek yolu...
ona bir nikah yüzüğü sunmaktır.
Ne yani, bir baba oğlundan bahsedemez mi?
Ben o hikayede bir dipnotum baba...
Senin büyük maceranın bağlamıyım.
Ki bu hiç yaşanmadı, doğduğum gün Wichita'da yeni ürünler satıyordun sen.
Yapma Will! Herkes o hikayeye bayılır.
Hayır baba sevmiyor. Artık ben de sevmiyorum o hikayeyi.
Bin kez dinledikten sonra artık sevmiyorum.
Hikayenin her yerini biliyorum baba...
ben de en az senin kadar iyi anlatabilirim.
Hayatında bir gece, sadece bir gece...
evren Edward Bloom'un etrafında dönmedi.
Bunu nasıl anlamazsın?
Seni utandırdığım için üzgünüm
Sen kendini utandırıyorsun baba. Bunun farkında değilsin.
O geceden sonra babamla üç yıl boyunca bir daha konuşmadım.
Ben United Press International'dan William Bloom acaba...
Sanırım dolaylı yollardan iletişim kuruyorduk.
Mektuplarda ve yılbaşı kartlarında, annem ikisi adına da yazıyordu.
Aradığımda annem babamın ya dışarıda araba kullandığını ya da yüzdüğünü söylerdi.
Konuşmamamız hakkında hiç konuşmazdık.
Gerçek şu ki babamda bana benzer hiçbir şey görmüyordum...
ve onun da bende kendini gördüğünü sanmıyorum.
Birbirlerini çok iyi tanıyan yabancılar gibiydik.
Babamın hayat hikayesini anlatırken gerçekleri öykülerden ayırmak güç...
Adamı onu çevreleyen söylenceden...
Yapabileceğim en iyi şey onun bana anlattığı biçimde anlatmak.
Bu öykünün bazı kısımları mantıksız ve çoğu olaylar asla olmadı.
Bana yüzüğümü geri ver.
Teşekkürler.
Ama işte bu öyle bir öykü...
Sıradışı hayatının temposu doğumuyla belirlenmiş.
Diğer insanlarınkinden daha uzun değil ama daha büyük...
Ve hikayeleri ne kadar tuhaflaşırsa tuhaflaşsın...
hikayelerin sonları daima en şaşırtıcı yanları olmuştur.
Alo? Evet. Evet burada...
Annen arıyor.
Merhaba!
Peki Dr. Bennet ne diyor?
Hayır. Elbette, onunla konuşurum.
Bekliyorum.
Kötü müymüş? -Daha beter hayatım.
Kemoterapiyi keseceklermiş.
Gitmen gerek. -Muhtemelen, bu gece...
Ben de geleceğim. -Yo, yo, yo...
Gerek yok. -Seninle geleceğim.
Peki hangisi olsun?
Ahırdaki maymun mu yoksa yoldaki köpek mi?
Cadıyla ilgili olan.
Annen artık onu anlatamayacağımı söyledi.
Sonra kabus görüyorsun. -Ben korkmuyorum ki.
Ben de korkmuyordum, ama ilk başta.
Hepsi Ashton'ın dışındaki bir bataklıkta gerçekleşti.
Çocukların bataklığa gitmesi yasaktı çünkü orada yılanlar, örümcekler...
ve çığlık atmana fırsat bırakmadan seni yutabilecek balçık vardı.
O gece orada beş kişiydik.
Ben, Ruthie, Wilbur Freely ve Price kardeşler...
Don ve Zacky.
Ve hiçbirimizin bizi neyi beklediğinden haberi yoktu.
Belirli büyüklükteki her kasabanın bir cadısı olduğu düşünülür.
Terbiyesiz çocukları ve arka bahçesine giren köpek yavrularını yesin diye.
Cadılar bu kemikleri büyü yapmak ve toprağı verimsizleştirmek için kullanırlardı.
Camdan bir gözü olduğu doğru mu?
Onu çingenelerden aldığını duydum.
Çingene ne demek? -Senin annen bir çingene.
Senin annen de orospu!
Buralarda bir kadın var, küfür etmemelisin.
Lanet olsun. -Hass..tir -S...yim.
Şu feneri kapatsana seni görecek.
Alabama'daki bütün cadılar arasında...
en çok korkulan bir tanesi vardı.
Çünkü mistik güçleri olduğu söylenen camdan bir gözü vardı.
Eğer direk ona bakarsan nasıl öleceğini görürmüşsün.
Bu çok saçma. O gerçek bir cadı bile değil.
O kadar eminsen neden o gözü almıyorsun?
Onu baş ucu sehpasında sakladığını duydum.
Yoksa çok mu korkuyorsun? -Şimdi gidip alacağım.
Yap o zaman! -Peki yapacağım.
Peki yap o zaman. -Peki yapıyorum işte.
Edward yapma!
Senden sabun yapacak. Çünkü o hep böyle yapar.
İnsanlardan sabun yapar.
Hanımefendi benim adım Edward Bloom.
Gözünüzü görmek isteyen bazı arkadaşlar var.
Gözü aldın mı? -Getirdim.
Görelim o zaman.
Nasıl öleceğimi gördüm. Yaşlıydım ve düşüyordum.
Ben hiç de yaşlı değildim.
Ölümü falan düşünüyordum da, yani nasıl öleceğini görmek...
yani bir yandan eğer tek düşündüğün ölümse...
hayatın mahvolur.
Ama bir yandan yardımcı da olur. Olmaz mı?
Yani geri kalan her şeyi atlatabileceğini bilirsin.
Yani galiba bilmek istiyorum.
Demek böyle öleceğim.
Selam anne.
Bu Dr. Bennet'in arabası mı?
Evet, kendisi yukarıda babanla beraber.
Peki ya o nasıl? -Şey...
Tamam ben aldım.
O çok zor biri. Yemek yemiyor yemediği için de güçsüz düşüyor.
Ve güçsüz düştüğü için de yemek istemiyor.
Ne kadar vakti kaldı?
Bu konuda konuşma.
Henüz değil...
Will!
Dr. Bennet!
Sizi gördüğüme sevindim.
Karım Josephine.
Memnun oldum.
Yedi aylık mı? -Hem de tam tamına.
O bir oğlan.
Bunlardan bir tane içirmeye çalış gerçi içmez ama...
yine de git ve dene.
Baba!
Biraz su mu istiyorsun?
Seni bir sürpriz bekliyor. -Öyle mi?
Bir çocuğunun olması her şeyi değiştirir.
Altını değiştirmek, gazını çıkartmak, gece yarısı maması...
Sen bunlardan birini yaptın mı? -Hayır.
Ama berbat olduğunu duydum.
Yıllarca bu çocuğu bozmaya yanlış yönlendirmeye...
kafasını saçmalıklarla doldurmaya çalışırsın...
ama o yine de son derece sağlıklı biri oluverir.
Sence ben buna hazır mıyım?
Sen en iyisinden ders aldın.
Yarısını iç, anneme hepsini içtiğini söylerim, herkes mutlu olur.
İnsanların endişelenmesine gerek yok. Benim vaktim dolmadı.
Ben böyle ölmeyeceğim. -Gerçekten mi?
Kesinlikle. O gözde gördüm.
Bataklığın yanındaki kadın mı?
O bir cadıydı. -Hayır o yaşlı ve muhtemelen de bunaktı.
Ben o gözde ölümü gördüm. Böyle değildi.
Peki nasıldı?
Bu sürpriz sonu mahvetmek istemem.
Annen bir daha konuşmayacağımızı sanıyordu. Bak, her şey gayet yolunda.
İkimiz de hikaye anlatıcılarıyız. Ben benimkini anlatıyorum...
sen seninkini yazıyorsun. Aynı şey.
Baba ben...
Ben buradayken bazı konuları konuşabiliriz diye umuyordum.
Yani ben buradayken demek istiyorsun.
Bazı şeylerin...
Bazı şeylerin gerçekte nasıl olduğunu bilmek istiyorum.
Bazı olayların, hikayelerin. Senin!
Annen uzun süredir havuzla ilgilenmiyor. Eğer istersen...
Tamam ilgilenirim.
Temizlik malzemelerinin nerede olduğunu biliyor musun?
Sen yokken ben yapardım hatırlar mısın?
Ben pek evde olmazdım Will.
Çok kısıtlayıcı bir şey.
Ve şimdi bu yatağa yapışıp...
ölmeyi beklemek başıma gelen en korkunç şey.
Ölmeyeceğini söylediğini sanıyordum.
Ben, böyle ölmeyeceğimi söyledim.
Son kısmı oldukça acayip.
Bana bu konuda güven.
Dr. Bennet bir hafta yataktan çıkamayacağımı söyledi.
Bu hiçbir şey değil. Bir defasında tam üç yıl yataktan çıkamamıştım.
Su çiçeğine mi yakalanmıştın? -Keşke öyle olsaydı.
İşin aslı, kimse sorunun ne olduğunu anlamamıştı.
İnsanlar genellikle yavaş yavaş büyürler.
Bense acele etmiştim.
Kaslarım ve kemiklerim bedenimin hırsıyla başa çıkamıyordu.
Ben de sonraki üç yılın büyük kısmını yatakta geçirdim.
Tek keşif aracım bir ansiklopediydi.
Gittikçe devleşmeme bir açıklama bulmaya çalışarak G'lere kadar gelmiştim.
Burada yaygın bir Japon balığı ile ilgili bir maddeye rastladım.
Küçük bir kapta tutarsanız Japon balığı küçük kalır.
Alanı geniş olduğunda, balık iki katı...
...üç katı, hatta dört katı büyüklüğüne ulaşır.
O zaman düşündüm ki belki de büyümemin sebebi...
belki de daha büyük bir şey için varolmamdı.
Neticede dev bir adamın sıradan bir hayatı olamazdı.
Kemiklerim yetişkin boyutlarına ulaşır ulaşmaz..
Ashton'da kendime daha büyük bir yer edinme planıma koyuldum.
Edward Bloom!
Ben Ashton'ın gördüğü en büyük adamdım.
Ta ki bir gün bir yabancı ortaya çıkana dek...
Sakin olun! Herkes sakin olsun! Sakin olun!
Bu kadarı yeter. -Başkan Bey, bir mısır tarlasını yedi.
Köpeğimizi yedi... -Eğer onu durdurmayacaksan başkan...
biz durdururuz.
Bu kasabada toplu şiddete izin veremem.
Kimse onunla konuşmayı denedi mi? -Onunla konuşmak imkansız.
O bir canavar. -Ben yaparım.
Ben onunla konuşur, buradan gitmeye ikna etmeye çalışırım.
Evlat, o yaratık seni hiç çaba göstermeden ezebilir.
Güvenin bana, çaba göstermek zorunda kalır.
Merhaba!
İsmim Edward Bloom ve seninle konuşmak istiyorum.
Git buradan...
Kendini gösterene dek buradan bir yere ayrılmayacağım.
Sana git buradan dedim.
Kendi sonumu önceden biliyor olmakla silahlandığımdan...
devin beni öldüremeyeceğini biliyordum.
Yine de kemiklerimin kırılmamasını tercih ederdim.
Buraya neden geldin?
Beni ye diye...
Kasaba bir insan kurban etmeye karar verdi ben de gönüllü oldum.
Kollarım biraz sıska ama bacaklarımdan iyi yemek olur.
Yani ben bile onları yemek isterdim.
Yani, bu yüzden...
İşimi çabuk bitirsen iyi olur, acıya pek katlanamam.
Yapma hadi, geri dönemem ki...
Ben bir kurbanım.
Eğer geri dönersem bir korkak olduğumu düşünürler.
Korkak olmaktansa akşam yemeği olmayı tercih ederim.
Al işte... Elimle başlayabilirsin.
İştah açıcı olur.
Seni yemek istemiyorum.
Hiç kimseyi yemek istemiyorum.
Sadece çok acıkıyorum. Çok büyüğüm.
Hiç düşündün mü, belki de sen çok büyük değilsindir.
Sadece bu kasaba çok küçüktür.
Duyduğuma göre yeni kurulan şehirler öyle büyüklermiş ki...
binaların tepesini göremiyormuşsun.
Gerçekten mi? -Sana yalan söylemem.
Ve dilediğin kadar yiyebildiğin büfeler.
Sen çok yemek yiyebilirsin, öyle değil mi?
Yiyebilirim.
Öyleyse neden vaktini küçük bir kasabada vakit harcıyorsun?
Sen büyük bir adamsın, büyük bir şehirde olman gerek.
Sen sadece buradan gitmemi sağlamaya çalışıyorsun, değil mi?
Senin adın ne, dev?
Karl. -Benimki de Edward.
Ve işin aslı gitmeni gerçekten istiyorum Karl.
Ama ben de seninle gelmek istiyorum.
Bu kasabanın senin için çok küçük olduğunu mu düşünüyorsun?
Benim hırsıma sahip bir adam için de çok küçük...
Ne diyorsun? Bana katılacak mısın?
Tamam.
Şimdi, önce seni şehre hazırlamamız gerek.
Edward Bloom...
Ashton'un sevgili evladı...
gittiğini görmekten dolayı çok üzgünüz.
Ama bu şehrin anahtarını yanına al.
Ve şunu bil ki, ne zaman dönmek istersen...
kapılarımız sana daima açık olacaktır.
O akşam üzeri, Ashton'dan ayrılırken herkesin bir tavsiyesi vardı.
Kendine iyi bir kız bul.
Gururunu koru, Edward Bloom!
Ama vereceği tavsiyeyi diğerlerinden üstün tuttuğum birisi vardı...
Bana dedi ki, nehirdeki en büyük balık...
o boya asla yakalanmayarak ulaşır.
Ne dedi? -Boyumu aşar.
Ashton'dan çıkan iki yol vardı.
Biri asfalt kaplı yeni bir yol, diğeri de asfaltsız eski bir yol.
İnsanlar artık eski yolu kullanmıyorlardı...
ve hakkında hortlaklı olduğu söylentisi çıkmıştı.
Ashton'a bir daha asla dönmeyi düşünmediğim için...
bu yolda ne olduğunu görmek için iyi bir vakit diye düşündüm.
Bu yoldan giden herhangi birini tanıyor musun?
Norther Winslow adındaki, şu şair gitmiş.
Paris'e, Fransa'ya gidiyormuş.
Sanırım oradan hoşlanmış, kimse bir daha ondan haber alamamış.
Bak ne diyeceğim, sen bu yoldan git...
ben de bu yoldan gideceğim, seninle yolun sonunda buluşuruz.
Benden kaçmaya çalışıyorsun, öyle değil mi?
Al!
Emin olmak istiyorsan, çantamı alabilirsin.
Seni piç!
Hayır! Hayır!
Öyle bir an gelir ki, mantıklı bir adam gururunu bir yana bırakıp...
"DİKKAT! Zıplayan Örümcekler"
korkunç bir hata yaptığını kabul etmesi gerekir.
Gerçek şu ki...
ben hiçbir zaman mantıklı bir adam olmadım.
Ve Pazar günleri gittiğim kilise okulundan anımsadığım...
bir şey ne kadar zorlaşırsa...
sonundaki ödülün de o kadar büyük olduğuydu.
Dostum! Hoş geldin.
Adın ne?
Edward Bloom.
Bloom? Çiçeklerde olduğu gibi mi?
İşte! İşte tam buradasın. Edward Bloom...
Seni henüz beklemiyorduk.
Beni bekliyor muydunuz? -Henüz değil.
Kestirmeden gelmiş olmalısın.
Evet, öyle yaptım. Neredeyse ölecektim.
Hayat insana böyle yapar. Ve işin aslı uzun yol daha kolaydır.
Ama daha uzundur...
Çok daha uzundur. -Ama sen şimdi buradasın...
Ve önemli olan da bu.
Burası da neresi? -Spectre kasabası...
Alabama'nın en iyi saklanan sırrı.
Burada senin Ashton'lı olduğun yazıyor, doğru mu?
Ashton'dan buraya son gelen Norther Winslow'du.
Şair mi? Ona ne oldu?
Hala burada... Sana bir içki ısmarlayayım.
Sana her şeyi anlatırım.
Hatta o anlatır.
Birisiyle buluşmam gerek ve çok geç kaldım bile...
Evlat sana bunu söyledim, sen erken geldin...
Söyle bakalım, bu yediğin en güzel turta değil mi?
Gerçekten de öyle...
Burada her şey daha lezzetlidir, su bile daha tatlıdır.
Asla çok sıcak olmaz, ya da çok soğuk...
ya da çok rutubetli...
Ve geceleri rüzgarın ağaçların arasında esişinin sadece senin için çalınan...
bir senfoni olduğuna yemin edebilirsin.
Hey! Jenny!
Geri dön!
Jenny!
Hey! Onlara ihtiyacım var.
Kasabadan daha yumuşak, yoktur başka toprak...
Güzel uyak oldu. -O bizim şairimiz.
Hadi gel!
Öğleden sonrayı onlarla geçirmeyi kabul ettim.
Bir yerin nasıl olup da hem bu kadar yabancı hem de çok tanıdık...
bir his uyandırdığını anlamak için.
On iki yıldır bu şiir üzerinde çalışıyorum.
Gerçekten mi?
Beklentiler çok yüksek...
Arkadaşlarımı hayal kırıklığına uğratmak istemiyorum.
Bakabilir miyim?
Çayırlar öyle yeşil, gökyüzü öyle mavi, Spectre harika bir yer...
Sadece üç dize var...
İşte bu yüzden asla bitmemiş bir işi göstermemelisin!
Yakaladım!
Orada sülükler var.
Oradaki kadını gördün mü?
Neye benziyordu?
O şey... -Çıplak mıydı?
Evet, çıplaktı.
O bir kadın değil, bir balık.
Daha önce kimse onu yakalayamadı.
Balıklar farklı insanlara farklı biçimlerde görünürler.
Babam kendisine çocukken sahibi olduğu marsık köpek şeklinde...
gözüktüğünü söylemişti. Sanki yeniden canlanmış gibi...
Lanet olsun!
Kaç yaşındasın? -18.
Ben de sekiz yaşındayım. Yani ben 18 olduğumda...
sen 28 olacaksın. Ve ben 28 olduğumda...
sen sadece 38 yaşında olacaksın.
Aritmetiğin oldukça iyi.
Ve ben 38 yaşındayken sen 48 olacaksın.
Ve bu pek de büyü bir fark etmez.
Ama şimdi çok büyük fark, öyle değil mi?
Güller kırmızıdır...
Menekşeler mavi...
Spectre'yi seviyorum.
Jenny senin büyük bir balık olduğunu düşünüyor, hepimiz öyle düşünüyoruz.
Ne? -Büyük balık olduğunu söyledim.
Gitmem gerek.
Bu gece...
Neden?
Bu kasaba herkesin hayallerini süsler.
Ve sonunda buraya geleceksem, kendimi şanslı sayarım.
Ama gerçek şu ki henüz hiçbir yere yerleşmeye hazır değilim.
Ama bugüne kadar kimse buradan ayrılmadı.
Ayakkabıların olmadan nasıl gideceksin?
Sanırım canım yanacak, hem de çok...
Üzgünüm, ama...
Hoşçakalın!
Buradan daha iyi bir yer bulamazsın.
Bulmayı ummuyorum.
Geri döneceğine söz ver.
Söz veriyorum. Bir gün...
gerçekten gelmem gerektiğinde.
O geceden iki sonuç çıkardım.
Birincisi, karanlık tehlikeli bir yolu daha da tehlikeli kılar.
İkincisi, geri dönülemez bir biçimde ve umutsuzca kaybolmuştum.
Bu ağaçlar benim mezarlığım olacaktı.
Spectre'ye varmak ne kadar zorduysa...
en sonunda oraya varmak kaderimdi.
Neticede hiç kimse hayatının sonundan kaçamazdı.
Sonra bir anda farkına vardım...
Hayatımın sonu bu değildi.
Ben böyle ölmeyeceğim.
Arkadaşım! Ayakkabılarına ne oldu?
Benden önde gittiklerini söyleyebiliriz.
Gördünüz mü bilmiyorum ama Newsweek'in son sayısında...
Josephine'in bazı fotoğrafları yayınlandı.
Öyle mi? Bu harika!
Bu hikaye için iki hafta Fas'ta kaldım.
İnanılmazdı.
Dergiden bir tane almalıyız.
Bundan haberin var mı bilmem, Josephine...
Afrika papağanları, Congo'daki anavatanlarında...
sadece Fransızca konuşurlar.
Gerçekten mi?
Ağızlarından dört İngilizce kelime çıkmaz.
Ama Orman'da yürüyecek olsan...
en güzel Fransızcayı konuştuklarını duyarsın.
Bu papağanlar her şeyden bahsederler; politika...
sinema, moda...
her şeyden, din hariç.
Neden dinden bahsetmezler, baba?
Dinden bahsetmek kabalık sayılır, kimi gücendireceğin belli olmaz.
Josephine geçen yıl Kongo'ya gitti.
Öyleyse bunu biliyorsundur.
Merhaba! -Selam!
Kendini nasıl hissediyorsun?
Rüya görüyordum.
Rüyanda ne görüyordun?
Genellikle hatırlamam...
tabi kötü bir şeyin habercisi değillerse.
Bunun ne anlama geldiğini biliyor musun?
Bu gerçekten olacak bir şeyin rüyasını görmektir.
Bir gece...
rüyamda bir karga gördüm...
ve "teyzen ölecek" dedi.
Öyle korkmuştum ki...
annemle babamı uyandırdım ama onlar sadece rüya gördüğümü...
ve yatağa geri dönmemi söylediler.
Ama ertesi sabah teyzem Stacy ölmüştü.
Bu korkunç...
Onun için korkunçtu, bir de beni düşün.
Öyle bir gücü olan küçük bir çocuk...
Üç hafta geçmemişti ki rüyamda kargayı tekrar gördüm...
bana "baban ölecek" dedi.
Ne yapacağımı bilemiyordum.
Sonunda bunu babama söyledim.
Ama o boş ver dedi...
endişelenecek bir şey olmadığını söyledi ama sarsıldığını görebiliyordum.
Ertesi gün kendisinde değildi...
etrafına bakıp duruyordu, kafasına bir şey düşecek diye bekliyordu.
Karga nasıl olacağını söylememişti...
sadece o kelimeler çıkmıştı ağzından "Baban ölecek."
O gün evden erken ayrıldı ve bir türlü geri dönmedi.
Sonunda geri döndüğünde berbat durumdaydı...
sanki bütün gün baltanın düşmesini beklemiş gibi...
Anneme dedi ki, "hayatımın en berbat gününü geçirdim."
"Kötü bir gün geçirdiğini mi sanıyorsun" dedi annem.
Bu sabah sütçü verandada düşüp öldü.
Çünkü annem sütçüyle yatıyordu.
Bir fotoğrafını çekebilir miyim?
Fotoğrafa ihtiyacın yok...
sözlükte "yakışıklı" kelimesine bak.
Lütfen...
Pekala...
Size göstermek istediğim düğün resimleri var.
Sizin babamla çekilmiş harika bir fotoğrafınız var.
Sizin düğününüzün fotoğraflarını görmek isterdim.
Hiçbirini görmedim.
Çünkü düzgün bir düğünümüz olmadı bizim.
Kayın validenin benimle asla evlenmemesi gerekiyordu.
Bir başkasıyla nişanlıydı.
Bunu bilmiyordum. -Will sana anlatmadı mı?
Belki de daha iyi olmuştur. Zaten yanlış anlatırdı.
Sadece gerçekleri anlatır, hiç tat katmazdı.
Demek ki bu uzun bir öykü.
Kısa olmadığı kesin.
Spectre'den yeni ayrılmıştım ve kaderimi bulma yolunda ilerliyordum.
Bunun tam olarak ne olacağını bilmiyordum.
Karşıma çıkan her fırsatı değerlendiriyordum.
İşte buradalar!
Bayanlar! Baylar!
Sıradışı şeyler gördüğünüzü düşünebilirsiniz...
Tuhaf şeyler gördüğünüzü sanabilirsiniz...
Ama ben dünyanın beş kıtasını da gezdim...
Ve size bir şey söyleyeyim mi...
Bunun gibi bir şeye hiçbir yerde rastlamadım.
Bu adamla tanıştığımda Florida'da portakal topluyordu.
Birlikte çalıştığı işçiler ona "El Panumbra" diyorlardı.
Gölge!
Çünkü yanında çalıştığınızda...
gün ışığını kesiyordu.
Sizi korkutmak istemem Bayan...
Ama bu adam istese...
kafanızı parmakları arasında ezebilirdi.
Sanki küçük bir cevizmiş gibi.
Ama böyle bir şey yapmaz. Hayır!
Hayır, bayanlar ve baylar...
ona zarar vermez.
Çünkü o bizim yumuşak kalpli devimiz.
Bayanlar ve baylar...
İşte karşınızda "Colossus."
Bayanlar baylar, kızlar ve oğlanlar...
geldiğiniz için teşekkürler.
Sağlıcakla kalın millet. Geldiğiniz için teşekkürler.
Karl o gece kaderiyle karşı karşıya geldi.
Ben de benimkiyle. Yani neredeyse.
Hayatının aşkıyla karşılaştığında zamanın durduğunu söylerler.
Ve bu doğru.
Ama söylemedikleri bir şey var. Zaman tekrar başladığında...
arayı kapatmak için çok daha hızlı hareket eder.
Senin adın ne?
Adım Karl.
Karl!
Söyle bana Karl hiç gönülsüz kölelik diye bir şey duydun mu?
Hayır. -Bilinçsizce imzalanmış anlaşma?
Hayır. -Harika.
Al bakalım.
Bay Islakgöt.
Söyle arkanızı dönün ki sırtında imzalayabilsin.
Teşekkürler.
Hey evlat! Arkadaşın şimdi kendini bir yıldız yaptı.
Bu çok iyi.
Avukatım bay Islakgöt. -Memnun oldum.
Tanıştığımıza memnun oldum.
Sorun nedir evlat? Hiç bu kadar baskı altında bir müşteri görmemiştim...
Filin çiftçinin karısının üstüne oturmasından beri.
Baskı altında!
Gördün mü büyük çocuk beğendi.
Biraz önce evleneceğim kadını gördüm, biliyorum.
Ama onu kaybettim.
Zor bir durum.
Bir sürü erkek karılarını kaybetmeden evlenmek zorundadır.
Hayatımın geri kalan her anını onu arayarak geçireceğim.
Ya bulurum ya da tek başıma ölürüm.
Kahretsin evlat!
Dur tahmin edeyim, çok güzel...
kızıl, sarı saçlı...
mavi elbiseli.
Evet!
Onun amcasını tanıyorum.
Ailenin bir arkadaşı.
Kim o? Nerede yaşıyor?
Unut bunu evlat. Vaktini harcama sen onun kalemin değilsin.
Ne demek istiyorsun? Beni tanımıyorsun bile.
Tabii ki tanıyorum.
Hödükköy'de de çok popüler biriydin.
Ama burada, gerçek dünyada bücürün tekisin.
Bir planın yok, işin yok. Üstündeki kıyafetler dışında hiçbir şeyin yok.
İçi kıyafet dolu bir sırt çantam var.
Biri sırt çantamı çalmış!
Evlat sen küçük bir göldeki büyük bir balıktın. Ama burası okyanus.
Ve sen boğuluyorsun!
Tavsiyemi dinle Gölcükköye dön. Orada daha mutlu olursun.
Palnım olmadığını söylüyorsun ama var.
O kızı bulup onunla evleneceğim. Ve hayatımı onunla geçireceğim.
İşim yok ama sen verirsen bir tane olur.
Hiçbir şeyim olmayabilir...
ama senin görebileceğin her adamdan daha azimli bir adamım ben.
Pardon evlat ama hayırsever biri değilim ben.
Haydi koca adam.
Dinle senin için gece gündüz çalışırım.
Ve bana para ödemene gerek yok.
Bana sadece onun kim olduğunu söylesen yeter.
Benim için çalıştığın her ay sana onunla ilgili bir şey söylerim.
Bu son teklifim.
Haydi başlayalım.
O andan sonra bay Colloway'ın dediği her şeyi yaptım.
Yemek arası bile vermeden üç gün...
ve uyumadan dört gün çalıştım.
Devam etmemi sağlayan tek şey karım olacak kadınla karşılaşacak olmamdı.
Birbirimizden ayrılmayacağız, böyle devam edecek.
Hep böyleydi bundan sonra da böyle olacak.
Bay Colloway efendim!
Bu gün bir ay oldu efendim.
Bu kız, hayatının aşkı...
onun en sevdiği çiçek nergis.
Yani...
Nergis!
Söz verdiği gibi...
Amos her ay bana rüyalarımın kadınıyla ilgili yeni bir şey söyledi.
Üniversiteye gidiyor. -Üniversite!
Üniversiteye gidiyor.
Müzik sever. -Müzik! O müzik sever.
Aylar boyunca evleneceğim kadın hakkında çok şey öğrenmiştim.
Ama ne adını ne de onu nerde bulacağımı...
Sonunda zamanı gelmişti, daha fazla bekleyemeyecektim.
Bay Calloway!
Ben Edward Bloom! Sizinle konuşmam lazım.
Bay Calloway!
Hayır! Lütfen!
O gece keşfettim ki kötü ya da şeytani sandığınız çoğu şey...
sadece yalnızlık çekiyordur...
Ve sosyal inceliklerden haberdar değildir.
Kimseyi öldürmedim, değil mi?
Bir kaç tavşan...
ama galiba bir tanesi zaten ölüydü.
Şimdi neden hazımsızlık çektiğimi anladım.
Sağol.
Hakkında yanılmışım evlat, çok şeye sahip olmayabilirsin...
Ama sahip olduğun şeyden fazlasıyla var sende.
İstediğin her kızı elde edebilirsin.
Benim istediğim tek bir kız var.
Onun adı...
Sandra Templeton.
Auburn'e gidiyor. Sömestr neredeyse bitecek.
Acele etsen iyi olur.
Teşekkür ederim, teşekkürler!
İyi şanslar evlat. -Teşekkürler, efendim!
Günaydın!
Hoşçakalın!
Herkese hoşçakalın dedikten sonra üç trene binmem gerekti.
O öğleden sonra Auburn'e vardım.
Beni tanımıyorsun. İsmim Edward Bloom.
Ve seni seviyorum.
Son üç yılı senin kim olduğunu öğrenmeye çalışarak geçirdim.
Bir kaç kez vuruldum, bıçaklandım ve ezildim...
iki kere kaburgalarım kırıldı.
ama hepsine değdi, seni şimdi burada görmek...
ve sonunda seninle konuşabilmek.
Çünkü seninle evlenmek benim kaderim.
Bunu seni sirkte ilk gördüğümde anlamıştım ve şimdi daha da eminim.
Üzgünüm... -Benden özür dilemen gerekmiyor...
bugün görebileceğin en şanslı insan benim.
Hayır, üzgünüm ben nişanlıyım.
Ama yanılıyorsun, ben seni tanıyorum.
En azından hakkında söylenenleri biliyorum.
Ashton'dan gelen Edward Bloom.
Aslına bakarsan ben Ashton'lı bir çocukla nişanlıyım.
Don Price'la...
Senden bir kaç yaş daha büyük.
Öyleyse...
Tebrik ederim.
Seni rahatsız ettiğim için üzgünüm.
Kesin şunu hiç komik değil.
Zavallı çocuk.
Kader acımasız bir biçimde etrafınızda halkalar çizer.
Ashton'dan ayrılmak için bu kadar uğraştıktan sonra...
sevdiğim kız oranın en büyük sersemlerinden biriyle nişanlanmıştı.
Bir adamın savaşması gereken zamanlar vardır..
ve kaderinde olanı kaybettiğini kabul etmesi gereken zamanlar.
Geminin limandan ayrıldığını ve sadece aptalların devam edeceğini...
Gerçek şu ki ben hep bir aptaldım...
Sandra Templeton, seni seviyorum ve seninle evleneceğim.
Görebileceğiniz gibi bu kuralları gündelik hayatımıza uygularsak...
arz ve talep ilişkisi daha anlamlı gelecektir.
Bir sonraki grafiğe bakarsak, bunun etkisini daha iyi görebiliriz.